تاریخچه اتوبوس، اتوبوسرانی و صنعت حمل و نقل در ایران

12 ماه پیش

   میدونم متولدین دهه ی ۶۰ به قبل مثل من نوستالژی ترین اتوبوس برایشان همان اتوبوس لیلاند دوطبقه ای است که همیشه لذت سوار شدن با بلیط ۲ریالی و مخصوصا طبقه ی بالاش توی ذهنشون ماندگاره.

یادم میاد یکبار تو همون عالم بچگی از راننده پرسیدم چند تا مسافر تو اتوبوس جا میشه ؟ راننده هم بادی تو غبغش انداخت و مثل پدری که پز فرزندش را میده گفت : ۸۷ نفر نشسته و ۵۰ نفر ایستاده ! این غول دوست داشتنی که ازتاریخ ٢٧/٢/١٣٣٨ توی خیابانهای تهران مسافر جابجا میکرد. پس از فرسوده شدن در پرده ی آخر نمایشش بعنوان نمایشگاه سیار کتاب در خاطراتمان نقشی زد و در ١/١۰/١٣٨٧ به دنبال دعوت شرکت واحد اتوبوسرانی برای آخرین بار به خیابان آمد و در میان خاطره بازی مردم بدرقه شد و در پارکینگ هنگام آرام گرفت.

اتوبوس های دو طبقه زمانی در خیابان های ایران برو و بیایی داستند.

 

البته زمان ورود اولین اتوبوس به سالهای قبل از مشروطیت برمیگردد که توسط یک تاجر بلژیکی به رشت آورده شد. این وسیلع نقلیه چندی بعد توسط معین التجار خریداری و به تهران برده شد. این اتوبوس با کرایه ی ۳ شاهی در میان ذوق مسافران به جابجایی آنها مشغول شد و بدین ترتیب صنعت حمل و نقل اتوبوسرانی پایه گذاری شد.

اولین اتوبوس در حمل و نقلاولین اتوبوس در ایران

حمل و نقل زیر ساخت جوامع امروزی است نقش مهمی در برنامه ی توسعه ی پایدار ایفا میکند. لذا بدنبال گسترش صنعت خودروسازی بتدریج جاده ها مملو از اتوبوس و خودروها شدند.

استقبال مردم در استفاده از اتوبوس و قطار دلایل متعددی دارد من جمله :

صرفه جویی در هزینه ها : اعم از سوخت, زمان , پول و ….
محیا شدن فرصتهای اقتصادی
کاهش تراکم ترافیک
حفظ محیط زیست
تقویت فرصتهای فردی
اگر امنیت جاده ای را مثلثی در نظر بگیریم عامل انسانی , وسیله ی نقلیه و جاده سه راس آنرا تشکیل میدهند.

در خصوص علل تصادفات و حوادث رانندگی ۷۰% را عامل انسانی بخود اختصاص میدهد که عمدتا ناشی از خستگی و خواب آلودگی راننده است و شتابزدگی و عدم تصمیم گیری درست می تواند صدمات جبران ناپذیری را رقم بزند.

بنابر استانداردهای جهانی بیشتر از ٩-٨ ساعت رانندگی از کیفیت و دقت راننده در کنترل خودرو میکاهد و جایگزینی راننده ی کمکی را اجتناب ناپذیر میسازد.لازم به ذکر است فرهنگ سازی گام نخست و جزو اصول اولیه رانندگی است.

آنچه از ارزیابی جاده ای در ایران می توان دید که خطرناکترین جاده های دنیا در ایران است. این یک مشکل فراموش شده است و نیازمند تغییر زیرساخت‌هایی در حوزه ی حمل ونقل جاده ای است. طبق نظر کارشناسان وضعیت هندسی جاده ها یکی از اصلی ترین عوامل تصادفات است که پیگیری این موضوع در حوزه ی اختیارات وزارت راه بوده و بودجه ی فراوانی برای اصلاح آنها نیاز است. مشکلات جاده های روستایی در کنار نبود علایم رانندگی,تابلوهای راهنما و روشنایی جاده ها از عوامل مهم تصادفات بشمار میرود . در حقیقت آنچه روشن است اینست که طی سالهای گذشته تلاش شده با کمترین هزینه جاده احداث شود و این درحالیست که ایمنی از عمده جاده های کشور وجود ندارد. سوئد ,نروژ و سنگاپور امن ترین جاده ها را دارند.

خطرناکترین جاده ها در ایران نیز محور زنجان – میانه,جاده اسالم به خلخال, جاده هراز و محور کندوان است .
واضح است ذکر مابقی جاده های پرخطر از حوصله ی بحث خارج است.

واما در خصوص اتوبوس این گذربر دوست داشتنی که اگر ناامن باشد بمب متحرکی بشمار میرود که میتواند راس سوم مثلث امنیت جاده ای را در محدوده ی خطر قرار دهد نقص فنی خودرو عامل ۱۳% تصادفاتی است که منجر به مرگ میشود اغلب تولیدات صنایع خودرو سازی داخلی با استانداردهای جهانی فاصله ی بسیاری دارند. بطور مثال فقدان ترمزهای ضدقفل و نبود کیسه ی هوا برای سرنشینان در اتومبیلهای ارزان قیمت خود از عوامل بالا بودن جرح و فوت جاده ای است.

در مبحث سرعت ایران بالاترین حد مجاز سرعت اتوبوس را در جهان دارا است.

جهت ایمنی بیشتر و کاهش میزان تصادفات جاده ای طرح کاهش ۱۰ کیلومتری سقف سرعت مجاز در جاده های کشور اجرا میشود. از اینرو حداکثر سرعت مجاز در آزادراهها ۱۱۰ و در بزرگراهها ۱۰۰ کیلومتر تعریف میشود. البته از آنجاییکه بیش از ۵۰% حوادث جاده ای کشور در ۳۰ کیلومتری ورودی شهرها رخ میدهد استقرار پلیس میتواند عامل کاهش دهنده ی این حوادث باشد.

سامانه ی پایش هوشمند تردد ناوگان ( سپهتن ) سامانه ای است که به منظور نظارت و کنترل بهینه تر حمل و نقل جاده ای ایجاد شده است و اطلاعاتی نظیر سرعت , مشخصات گواهینامه , ساعت کارکرد و … را با استفاده از ردیاب آنلاین , دوربین و دستگاه کارت خوان گواهینامه بطور مداوم به مراکز پلیس راهور ارسال میکند و نظارت لحظه ای پلیس بر رفتار رانندگان را برعهده دارد

در نهایت لازم است متذکر شد که رانندگان بعنوان حافظ جان مسافران وظیفه ی خطیری بر عهده دارند و باید از رفتارهای خطرناک رانندگی که عمدتا باعث تصادفات میشوند شامل نبستن کمربند ایمنی  عدم رعایت فاصله با خودروی جلویی- استفاده از تلفن همراه و عدم رانندگی در بین خطوط خودداری کرده و صرفا با اعتماد به سابقه ی حرفه ای خود منجر به رقم خوردن حادثه ای تلخ و جبران ناپذیر نشوند و بر هر مسافر واجب است در صورت مشاهده ی اینگونه رفتارها از تذکر به راننده هراسی نداشته باشد.

در پایان سفر خوشی را برای تک تک شما عزیزان آرزومندم

راحیل زارع – تیم محتوای پایانه

لطفا امتیاز دهید
0
برچسب ها :